Selam millet! Yine ben, yine hayatın şifrelerini çözerken yanlışlıkla dedikodu kazanına düşmüşüm gibi bir enerjiyle karşınızdayım. Toplanın, bugün öyle boş beleş dedikoduları, “kim kime DM’den yürümüş”, “o story kime göndermeymiş” meselelerini bir kenara bırakıyoruz. Konumuz çok daha derin, çok daha “bizlik” ve biraz da yüzleşmeli!

​Sabahları okul koridorunda, o uykulu gözlerle birbirimize “Nasılsın?” diye soruyoruz ya hani? Hah, işte orada duralım. Kimi kandırıyoruz ayol biz?

Elimdeki kitap tam da bu “mış gibi” yapmalarımızın, o sahte gülüşlerimizin ipliğini pazara çıkarıyor. Hani o toksik flörtten mesaj gelmeyince için kan ağlar ama soranlara “Ay ne takıcam be, süperim!” dersin ya… İşte yazar diyor ki “Yapma annem, yapma gülüm. O maskeyi bir indir.”

Kitapta öyle bir tespit var ki, okurken “Aaa bu resmen bu bizi anlatıyor dedim. Meğer biz çoğunlukla;

• Ne hissettiğimizi bilmiyormuşuz (Kaos seviyoruz diye duygusuz değiliz herhalde!),
• ​Duygularımızla bağ kurmaktan kaçıyormuşuz (Aman tadımız kaçmasın Ali Rıza Bey modu),
• ​Kendimize dönüp bakmaya vakit ayırmıyormuşuz.

​Yani o “Nasılsın?” sorusu, aslında “Naber, hadi bye” demekten farksız, boş bir nezaket balonuna dönüşmüş. Oysa olay neymiş biliyor musunuz? Samimiyet! Ama öyle lafta değil. Karşındakini gerçekten dinlemek, “Kötüyüm ya, bugün modum yok” diyebilme cesaretini göstermek…

Yazar kitabı o kadar tatlı, o kadar sade yazmış ki sanki en yakın arkadaşınla kahve içerken dertleşiyormuşsun gibi. Sıkıcı, kafa ütüleyen, didaktik tiplerden değil yani. Okurken “Hah, işte bu!” diyip duruyorsun.

​Özetle gençler;

Bu kitap, “Duygu Dostu İletişim” diyor. Yani diyor ki robot gibi yaşamayı bırakın, içinizdeki o çılgın, üzgün, mutlu, karmaşık insanı sevin. Birine “Nasılsın?” diye soracaksanız gerçekten cevabı merak edin, yoksa hiç sormayın daha iyi.

Düşündüren, bazen “Hadi oradan” dedirten ama en çok da aynaya baktıran bu kitabı okuyun. Okuyun ki  bir dahaki sefere koridorda karşılaştığımızda o “İyiyim” yalanını yemeyeyim!

​Hadi öptüm, ben kaçtım! ✨